Home.
Auteur.
Publiciteit.
Bestellen.
Contact.

Arie de Ruiter
Overzicht
Overzicht
Overzicht
Overzicht Dreiging
Overzicht
Volgmijoverzicht

NBD Biblion:

De jonge Colombiaanse Isabel komt in een onmogelijke situatie terecht als ze, hoogzwanger, door haar man mishandeld wordt en haar baan verliest. Ze wordt opgevangen in een zusterhuis en na veel wikken en wegen besluit ze haar kindje ter adoptie af te staan omdat ze zelf voor haar kind bij haar geen toekomst ziet. Het meisje, Carmen, komt in Kampen bij liefhebbende ouders terecht. De problemen die zich in eerste instantie voordoen, weten ze goed op te vangen en Carmen lijkt voorspoedig op te groeien. Maar naarmate het meisje ouder wordt, lijkt het wel alsof een intens verzet bezit van haar neemt en ze steeds ongelukkiger wordt. Dit uit zich in steeds onaangepaster gedrag. Ze dreigt te ontsporen. Vlot geschreven roman met herkenbare en genuanceerd beschreven personages. De dialogen zijn levendig en met een vleug humor. De op christelijke leest geschoeide roman gaat heel verrassend de confrontatie met heilige huisjes niet uit de weg en is nergens dogmatisch.

 

Rinie van Dijkhuizen:

Carmen is een geadopteerd meisje uit Colombia dat in een Nederlands gezin een moeilijke tot zeer moeilijke jeugd doormaakt. Wanneer ze een jaar of veertien is, verhuist haar beste vriendin naar de andere kant van het land. Deze gebeurtenis werpt Carmen terug op haar gevoel door alle belangrijke mensen te worden verlaten. Als het haar allemaal teveel wordt, loopt Carmen van huis weg en komt oog in oog met de dood te staan.

Arie de Ruiter heeft een zeer prettige schrijfstijl. Korte zinnen, makkelijk leesbaar. Het mooie aan deze roman vind ik dat iedereen die met adoptie te maken heeft zich er in kan herkennen. De personen en al hun emoties worden levensecht beschreven. Misschien juist doordat Arie de Ruiter helemaal los staat van de adoptiedriehoek kan hij als alwetende verteller het verhaal zonder een kant te kiezen, schrijven. Hierdoor ontstaat een totaalbeeld van afstand doen, adoptie en opvoeding en hoe het door iedereen wordt beleefd. Dit helemaal zonder oordeel, zodat je als lezer zelf een oordeel kunt vormen.

Ik als geadopteerde, heb het als een ‘eyeopener’ ervaren dat ik inkijkjes gekregen heb in de gedachtewereld van de adoptieouders van Carmen. Daardoor heb ik meer inzicht in en begrip voor de gevoelens van adoptieouders gekregen.

Hoewel mijn adoptie naar de maatstaven ‘goed’ is verlopen en ik zeker geen problematische pubertijd heb gehad, vond ik het boek Carmen zeer de moeite waard om te lezen. De worsteling die beschreven wordt, maakt iedere geadopteerde op een bepaald moment in zijn leven wel mee, maar velen niet op zo’n heftige manier. Het boek is zeker ook aan te raden voor anderen die met adoptie te maken hebben.

Volledige recensie: LAVAContact lente 2016

 

 

Diana Kooistra:

Carmen, de dochter van Isabel, wordt geadopteerd door het Nederlandse echtpaar Karin en Henk Koelewijn. De puberteit is een erg moeilijke periode voor haar en ze loopt weg van huis. Ze komt in ernstige problemen en alles lijkt mis te gaan.

Met een dubbel gevoel las ik het verhaal van Carmen, eerst het verhaal van haar geboortemoeder dat uitgebreid aan de orde komt en daarna het verhaal van haar adoptieouders. Ik vond wel dat het daar iets scheef zat want ook adoptieouders hebben een heel proces doorstaan voor ze hun kind in hun armen sluiten. Hoe weet ik dat? Dat weet ik omdat ik zelf adoptiemoeder ben. Het verhaal van de ontwikkeling van Carmen in het gezin Koelewijn is heel mooi en op sommige punten herkenbaar. De gevoelens van Carmen en haar ouders komen ruimschoots aan bod. Dat maakt het scheve gevoel van het begin meer dan goed. Met name de relatie tussen Karin en Carmen is best pittig, Carmen kan best hard uit de hoek komen en haar moeder afwijzen.
Ik vond het erg moeilijk om het als een roman te lezen in plaats van mezelf in alles te verplaatsen. Nadat ik het boek even weggelegd had en weer opgepakt, ging dat beter. Tot het moment dat Carmen naar Karin belt als ze in Colombia is… dat was erg emotioneel!
Het verhaal van Carmen is een heftig verhaal, het gaat goed mis. Besef wel dat het een verhaal is, er zijn ook situaties waarbij het niet zo uit de hand loopt. Het gaat ook heel vaak goed of beter. Het feit dat je als lezer eerst het verhaal van Isabel, de geboortemoeder leest, maakt dat je bepaalde reacties van Carmen in kunt vullen als gevolg van… Wat ik mooi vind, is dat je door dit verhaal ziet hoe ervaringen tijdens zwangerschap en voor de adoptie invloed hebben op het kind.
Conclusie: een aangrijpend verhaal, vooral als je er middenin zit, meeslepende schrijfstijl en ik wacht echt op een vervolg omdat ik me door de schrijfstijl van Arie de Ruiter zo verbonden voel met de hoofdpersonen uit dit boek. Een topper!

Volledige recensie: https://www.hebban.nl/recensies/diane-kooistra-over-carmen

 

M.P.O. Books:

Carmen wordt door uitgeverij Boekenindustrie op de markt gebracht onder de noemer 'adoptieroman'. Die term geeft precies aan wat dit boek te bieden heeft. Dit is het levensverhaal van Carmen, beginnend met de periode vóór ze geboren werd, tot en met haar groei naar volwassenheid. Arie de Ruiter werkt met een alwetende verteller. Hij brengt het verhaal met inkijkjes in de gedachten van Carmen, maar ook in die van haar ouders of andere betrokkenen. Hierdoor ontstaat er een totaalbeeld van hoe de adoptie en de opvoeding door allen wordt beleefd. Als ik de reacties van een aantal geadopteerden mag geloven - die staan op de achterzijde weergegeven - herkennen zij veel in het beeld dat De Ruiter geeft.
Tijdens het lezen van deze roman bekruipt me zelfs regelmatig het gevoel dat dit echt is, dat dit niet een fictieve biografie is, maar iets wat echt gebeurd is. Een echte levensgeschiedenis, opgetekend door De Ruiter. Sommige situaties die hij beschrijft, komen me erg bekend voor, alsof ik er al eens eerder over gehoord heb. De epiloog bevestigt die indruk, want daarin komt Carmen als ik-persoon aan het woord en vertelt ze hoe haar leven er nu, jaren later, uitziet. Daarin worden ook alle personages genoemd alsof het bestaande personen zijn. Toch echt gebeurd? Hoe het ook zit, dit boek laat zich lezen als een geschiedenis die de auteur in woorden opnieuw tot leven wekt, gevuld met personages die verdacht veel op bestaande mensen lijken. Carmen is, zonder twijfel, een knappe reconstructie van het opgroeien van een adoptiekind.

Volledige recensie: http://www.mpobooks.nl/recensies/ruiter-carmen.htm

 

 

 

Overzicht